Veel opdrachtgevers voor werving & selectie bureaus die op zoek zijn naar een topmanager voor hun organisatie, geven op voorhand aan geen interesse te hebben in ‘interim-CV’s’.

Dit fenomeen boeit me mateloos omdat als ik dan kijk naar wat die opdrachtgevers dan allemaal willen in hun profiel, dan past dat vrijwel altijd naadloos op het profiel van een ervaren interim-manager. Waarom op voorhand dan zo’n negatief beeld. Hebben interim-managers in de markt dan zo’n negatieve reputatie bij opdrachtgevers dat men op voorhand al ‘anti’ is of wat zit daar achter.

Omdat ik zelf nu 18 jaar in dit prachtige interim-vak werkzaam ben, vraag ik mijzelf steeds vaker af hoe lang ik dit werk nog zou willen blijven doen?  Ik kan me daarbij ook goed voorstellen dat velen van mijn collegae die dit vak al meer dan 15 jaar uitvoert, dat deze vraag ook breder leeft. Ik ben eens gaan polsen en daaruit bleek dat ik hierin zeker niet alleen sta. Natuurlijk zitten er ook vele interim-managers bij met een opportunistische ambitie, maar die tel ik hier niet mee. Ik heb het over de echte interimmers die dit vak ooit gekozen hebben omdat het op dat moment naadloos bij hen paste. Ik ben daarvan ook een exponent.

Even wat historie over mezelf: in 1993 stond ik op een professioneel kruispunt met de vraag waar ik nu verstandig aan deed? Moest ik doorgaan in loondienst, zou ik er verstandiger aan doen ondernemer te worden of wat? Ik besloot toe een bedrijfspsycholoog te raadplegen (de heer Rien Hezemans van toenmalig bureau Verschoor&Oudshoorn in Zoetermeer) en Rien is toen met me aan de slag gegaan. Het resultaat van die intensieve sessie was: ‘jij bent interim-manager’. Mijn eerste indruk toen herinner ik me nog heel goed. Dit antwoord had ik beslist niet verwacht en ik zat daar ook best wel mee. Na overleg thuis, kwamen we er al snel achter dat er best een kern van waarheid in het ‘vonnis’ van Rien zat en na enkele weken besloten we dat dit weleens een heel mooi platform zou kunnen zijn voor een spectaculaire persoonlijke ontwikkeling dat uiteindelijk zou moeten uitmonden in een topfunctie in het bedrijfsleven. Dat was het doel. Nu 18 jaar verder en vanaf mijn militaire dienstplicht ruim 45 organisaties gediend te hebben, ben ik wel zover dat ik mijn mega-expertise wil richten op een mooi bedrijf waaraan ik dan in eerste instantie voor minimaal vijf tot zeven jaar committeer om dat bedrijf van ‘good’ naar ‘great’ te brengen: naar een excellente onderneming zogezegd leiden waarbij de talenten in die organisatie maximaal geëxploreerd worden en ik kan woekeren met alle in dat bedrijf aanwezige assets. Ik word daar erg warm van.

Ervaren echte interim-managers zijn bedrijfskundige tovenaars die geleerd hebben succes te reproduceren. Dit is een zeer belangrijke asset die je dan meeneemt daar zo’n organisatie waaraan je dan leiding mag geven. Aandeelhouders, toezichthouders en medewerkers weten dan dat jij rust en stabiliteit betekent en minimaal risico voor de organisatie. Je hebt namelijk al de meest extreme stormen getrotseerd dus in dat nieuwe bedrijf dat in essentie stabiel is maar ambitie heeft te excelleren, kun je alle pijlen richten op het verder verbeteren van het succes en de resultaten waarbij je alle aspecten binnen de bedrijfsvoering (inclusief de emotionele!) optimaal meeweegt. Het kan mijns inziens niet beter.

Waarom dan die terughoudendheid bij genoemde opdrachtgevers zoals verwoord in de eerste alinea hierboven? Deze uitspraak vindt zijn oorsprong in de ‘angst’ bij deze opdrachtgever. Het vigerende beeld is: “is deze iM’er wel een ‘blijvertje’?”, of “kan deze IM’er nog wel functioneren in een vast dienstverband?”, of “is deze IM’er niet te wild voor onze organisatie?”, of “kunnen we hem of haar wel aan”, of “is deze IM’er niet bedreigend voor het zittende establishment?” en ga zo maar door. Allemaal exponenten van beeldvorming die vaak een directe reflectie is van een dergelijke opdrachtgever zelf. wellicht heeft deze persoon ook zelf een slechte ervaring gehad met een interim-manager. Veel subjectiviteit.

Daar waar de opdrachtgever over stag is gegaan door in te gaan op het advies van een goede recruiter toch te kiezen voor die ervaren interim manager, daar blijkt in de praktijk dat de match zeer goed uitpakt en niet voor niets. Alle hierboven genoemde argumenten zijn verkeerd en doen de ervaren interim-manager geen goed. De betreffende organisatie die de ervaren IM’er op voorhand uitsluit doet zichzelf ernstig tekort en het aandeelhoudersbelang in die organisatie wordt absoluut niet gediend. Ik zou iedere organisatievertegenwoordiger die op zoek is naar een top-manager in diens organisatie het advies willen geven goed te kijken naar de persoon achter het uitgebreide interim-CV. Vaak heb je hier de goudhaantjes aan de haak!

Wat mezelf betreft, ik heb in de afgelopen decennia al diverse keren geprobeerd mezelf voor een langere tijd te committeren aan een organisatie. Eerst was ik daar op tijdelijke basis en na het behalen van de beoogde resultaten werd ik dan steevast gevraagd ‘of ik niet wilde blijven’. Zodra ik dan aangaf dit te willen (om zodoende mijn werk daar verder af te maken en omdat ik emotioneel binding voelde met de mensen in die organisatie), verliep dat proces uiteindelijk altijd niet zoals het zou moeten lopen. De vooroordelen bleken toch altijd sterker te zijn en wat mij een aantal keren eerlijk is gemeld was dat men bang was dat ik de leiding zou gaan overvleugelen en daarmee onrust zou veroorzaken. Het klinkt te bizar voor woorden maar het komt dus voor en vaker dan je denkt. Inmiddels kijk ik ook uit naar interessante posities op topniveau bij bedrijven die mijn expertise op waarde kunnen inschatten.

In de tussentijd blijf ik mijn interimwerk gewoon uitvoeren omdat het mij nog altijd veel energie geeft, het zelden sleur geeft, veel voordelen heeft en heel banaal, omdat nu eenmaal mijn schoorsteen ook moet blijven roken. Ik ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren.

Cees Buys.